ร่างผอมเพรีัยวของสุนันท์
ดูเหมือนจะหดเล็กลงกว่าเดิมเมื่อตำรวจสวนสนามเข้ามาในห้องพัก
ปืนพกกระบอกเขื่องเหน็บเข็มขัดเสียงวิทยุสื่อสาร ดังเซ็งแซ่
ใบหน้าเรียบเฉยถมึงทึงจ้องมองหน้าเธอ กวาดสายตามองไปรอบห้อง
|
| |
"ศพอยู่ในห้องน้ำ"
คาลวิโน่บอก
|
ริมฝีปากของเธอเม้มแน่น
แขนไขว้กอดข้อศอก ตำรวจหันมาหาคำยืนยัน แต่เธอก็ไม่ได้ปริปากพูด
ท่าร่างป้องกันตนเองอาจนำมาใช้นับพันครั้ง ตั้งแต่เมื่อยังเด็กในยามที่อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ผู้มีอำนาจ
แม้เธอจะเป็นหญิงเมืองกรุง แต่พื้นเพดั้งเดิมก็มาจากครอบครัวชนชั้นกลาง
ระดับล่าง ไหล่ห่องอคุ้ม ไม่แสดงอาการเป็นปฏิปักษ์ท้ารบ
หากแต่เป็นท่ายอมจำนนก้มสยบ ไม่มีการแข็งขืนหรืิอท้าทาย
แพรตต์ออกจากห้องน้ำ ในมือถือกระเป๋าหนังสีดำนั่งที่โต๊ะอาหาร
ก้มลง ตรวจภาพสเก็ตช์ในมือ คา่ลวิโน่ยืนเบื้องหลังมองข้างไหล่
|
| |
"ฉันเองก็สงสัยเรื่องรูปลามกนั่นอยู่เหมือนกัน"
คาลวิโน่ออกความเห็น
"ใครว่ารูปลามก?" แพรตต์พลิกรูปสเก็ตช์หญิงไทยร่างเปลือยนอนเอนกายบน
ผ้าเช็ดตัวชายหาดข้างเคียงฝรั่งสองคน หนวดเฟิ้มดัดโง้งเป็นเขาควาย
เคราเกาะ สองข้างแก้ม สวมเสื้อนอกโบราณชายยาว ผูกเน็กไท
"ทำไม ไม่ใช่รูปลามกหรอกหรือ?"
"ผลงานของช่างเขียนที่ศึกษางานขอมาเนต์ คนที่วาดรูปนี้
ลอกเลียนไอเดียจาก 'อาหารกลางวันบนสนามหญ้า' ของมาเนต์"
แพตต์พลิกรูปกลับมา "...คนที่วาดรูปนี้ มีฝีมือเข้าขั้นเชียวละ"
"สุนันท์บอกว่า 8พ. เป็นช่างเขียน"
|
แพรตต์เงยหน้าขึ้น
มองเห็นสุนันท์กวาดสายตาไปรอบห้อง
|
| |
"เพื่อนของคุณวาดรูปนี้หรือ?"
"ใช่ค่า" เธอตอบนอบน้อม
|
เมื่อครั้งที่อายุอยู่ในช่วงวัยยี่สิบ
ประชัยใช้เวลาส่วนใหญ่แวะเวียนเข้าไปแอบเรียนใน สถาบันศิลปะแพรตต์
ในขณะที่พ่อแม่ทางเมืองไทย เชื่อว่าบุตรชายของตนศึกษาวิชาอาชญ
วิทยาในมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก ไม่มีอเมริกันคนไหนออกเสียง
'ประชัย' ได้ถนัดลิ้น คาลวิโน่ เป็นผู้ตั้งชื่อให้เสียใหม่ว่าแพรตต์
นับจากนั้นไม่มีใครจำชื่อประชัยได้อีกแล้ว แพรตต์อยาก
เป็นช่างเขียน คาลวิโน่ยังเก็บภาพเขียนสีน้ำของแพรตต์หลายรูปไว้
ตั้งแต่สมัยโน้น... สมัย แรกเริ่มของสัมพันธ์ฉันเพื่อน
|
| |
"เอ็งไม่เคยได้ยินชื่อมาเนต์เลยหรือ?"
"เจ้าของบาร์เหล้าสุขุมวิท 33?" คาลวิโน่ลองเสี่ยง
|
แพรตต์หลงรักวาลาซเควซและโกยาในนิวยอร์ก
ภาพสเก็ตช์แผ่นนี้พาเขาหวนกลับไปรำลึกถึงอดีตในทศวรรษ 1970...ล่วงเลย
เหมือนศตวรรษผันผ่านไปแล้ว เขาเงยหน้าจ้องคาลวิโน่ มองเห็นหน้าเด็กหนุ่มที่พบกันครั้งแรกในวอชิงตัน
สแควร์ ดูเหมือนว่าเวลาสิบยี่สิบปี เพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวานที่ผ่านมานี้เอง
|
| |
"ปารีสศตวรรษที่สิบเก้า หอศิลปะตีตราประทับว่าผลงานของมาเนต์หยาบช้า...ถึงขั้นลามก
จะไม่อนุญาตให้ภาพเขียนของมาเนต์หลุดเข้าไปในห้องภาพทรงเกียรติ
ภาพที่มาเนต์วาดเหมือนจริงเกินไป เหมือนจนทำให้ผู้คนอึดอัด
รู้อะไรไหม? เมื่อใดทีคนดูภาพเขียนแล้วอึดอัดใจก็จะตีตราบาปทันทีว่าเป็นภาพลามก?"
"ฉันไม่ใช่นักวิจารณ์ผลงานศิลปะนี่หว่า" คาลวิโน่แก้ตัวน้ำขุ่น
ๆ |
